Vini, vidi, vici

Wybyłam, odpoczęłam, wróciłam. Jestem szczęśliwa.
Dobrze mi z tym co robię. Ogarniam co trzeba.
Niektóre sprawy zaniedbuję, bo przyjdzie jeszcze na nie czas.

Wiosna wokół. I tak sobie myślę, że raz na jakiś czas potrzeba mi takiego wyrwania się, oderwania, bycia po prostu.
Tak bez pretensji, żalu, rozgoryczenia.

Co z tego, że w pokoju mam nieład, skoro w sercu porządek...?

Dobrze mi z tym, że nikt nie przychodzi i nie mówi, że mam sprzątnąć.

Jeśli chcę to potrafię utrzymać ten nieszczęsny porządek, tylko po co? Po to, żeby się męczyć robiąc cokolwiek?

Nananana! Jest już wiosna!

tytułu brak

nie pisałam ponad pół miesiąca, nawet może ze trzy tygodnie.

chyba trochę wyrosłam z ekshibicjonizmu blogowego. rozważam usuniecie zarówno tego jak i kargolciowego. Bo trochę zmęczyła mnie ta forma kontaktu ze światem.

wiem, że dla niektórych jedyną formą kontaktu ze mną jest ten blog. Inne formy odrzucam. Samowolnie. Bo dobrze mi tu gdzie jestem w małym hermetycznym światku...

Nie chcę, żeby zabrzmiało to podle. Potrzebuję Cię M. i M. i może jeszcze kilku osób, które odgrywają dużą rolę w moim życiu. Wiem, że się martwicie kiedy nie odzywam się całe tygodnie, naprawdę wiem.

i dlatego przepraszam...

czas ogarniania.

zamknęłam się w moim małym dwuosobowym światku, wpuszczając czasem trochę powietrza przez otwarte okno...

ale idzie wiosna. czas się ogarnąć. czas spotkać innych ludzi.

jeśli bolało Cię moje milczenie - przepraszam. ale tego właśnie potrzebowałam.
po prostu być.

:(

Czuję się nieszczęśliwa.

Czuję się niedoceniona.
Czuję się niesprawiedliwie traktowana.
Czuję się gruba i brzydka.

Najlepiej by mi było zamkniętej w wieży zamku na szczycie lodowej góry.

Nie radze sobie z emocjami.
Czuję się krzywdzona. Może nawet nie specjalnie, ale i tak boli... ;(


Co by było gdyby mnie nie było...?

Marzenie.

Od rana mam dobry humor,
do przechodniów na ulicy śmieję się!

Jedno z marzeń nie do "przebrnięcia" weszło do puli marzeń, które zrealizują się w bardzo niedługim czasie! aż chodzę i śpiewam z radości!

Tomku, dziękuję, że jesteś tak wyrozumiały dla swojego głupola...! :*

wracam do tańca i śpiewów radości! :D

Dorastanie. Nie obchodzimy walentynek.

To już nasze czwarte wspólne walentynki. No cóż. Jest coraz ciekawiej. Ja dostałam dziś śniadanie do łóżka, on kolację po powrocie z pracy. Oboje zaeksperymentowaliśmy, z różnymi efektami. On nawet udawał, że mu smakowało :).

Dostałam śliczne kwiaty. Cieszę się z tak miłego gestu :)

O dorastaniu miało być.

Mam koleżankę młodszą ode mnie o trzy lata. Ma rocznego synka. Mam znajomą, młodszą o rok - ma 5 letnią córkę. Mam koleżankę o rok starszą. Ma dwóch synków 7 i 5 lat.

Mam 21 lat. Nie mam dzieci. Sama chcę dorosnąć, żeby patrzeć jak dorastają moje dzieci.
Słuszne?

Może i tak.

Ale one mają swoją Miłość największą...

Może po prostu chciały szybciej dorosnąć?

Przyjęcie zaręczynowe...

No cóż, dobrze, że siedziałam, bo bym padła. Ze śmiechu...
Pewna znana nam para niedawno się zaręczyła. I z tej okazji planują urządzić przyjęcie zaręczynowe. Zaproszeni mogą przybyć "z partnerami". Kto z nas będzie zaproszonym, a kto partnerem? Tym razem to mi przypadnie w udziale to piękne określenie.

Czy to Hameryka już?

Ludzie litości! Chwała nam, że jesteśmy na emigracji i może ominie nas to znakomite przyjęcie... Bo czy taka impreza to już coctail party? I obowiązuje odpowiedni strój? Czy na takie przyjęcie przynosi się prezent? A jeśli tak to cóż ofiarować "na nową drogę życia"...?

A może to my jesteśmy zacofani i nie wiemy, że taka moda już przyszła? ;)
Jeśli tak to nadrobimy. W końcu Tomek ma w połowie marca urodziny, więc żeby nie kłopotać szanownych gości zaprosimy ich najwyżej na double party: urodzinowo - zaręczynowe... Jakie ma znaczenie, że będzie to już pół roku po doniosłym fakcie...? ;)


Hahahahaha....

Pozdrawiam tych sparowanych i tych pojedynczych. Koniec zaręczynowych wariacji...!



*jeśli obrażam tym postem czyjeś uczucia to bardzo przepraszam. Nie miałam takiego zamiaru ;)